La strada poareta
|
Edission original: |
Berto Barbarani, I due canzonieri, Verona, P. Apollonio, 1917 |
|
Fonte: |
| ← Quei che me lese | Edission e fonte ▼ | El bastardo → |
Eco una strada propio poareta,
dove che el sol no va mai star de casa.
In meso ai sassi spurga una fosseta,
che zo, zo ne la ciavega[1] stravasa.[2]
Da la finestra guarda 'na gobeta
piena de fredo, e arente, che se basa,
tacade a un scuro,[3] drento a la gabieta,
do pàssare malade su 'na stasa.
Soto una porta scura, scura, scura,
gh'è el savatin[4] che bate su le sôle
e una gatina piena de paura;
gh'è de le strasse[5] a l'aria che se suga,
e zo, par tera, a far le capriole,
gh'è du mostri rachitici che zuga!
Ma sti du mostri che i se pissa a dosso,
i à imparado la briscola e el trisete;
i bastona, se i pol, le putelete
quando i se rabia, e i vede tuto rosso.
Mi de conosso uno, de conosso,
che el g'à tirado una sassada a un prete;
i g'à la facia cuerta de brosete[6]
i brassi longhi e 'l çerveleto grosso.
No se sa cosa i magna – Te li cati
su par la piassa co 'na scorsa in boca
o drio una fossa par negar de i gati;
soto al teatro drio a tirar le recie,
soto una torsa a destacar la moca,[7]
o uniti in sambra[8] a tormentar le vecie!
- Note
