I.
Ci l'è che porta sta canson dal monte,
sta canson che me sveia e me inamora?
L'è un coresin che passa e che se indora
al sol che bate le stradete sconte;
l'è un cor de montanina che tra fora
la so canson fra le tirele[1] pronte,
soto al sol che pitura anca le ponte
de du campanileti che laóra.
Ci l'è che me rasona drio a sto verde,
e brontolando tira drito e core
drio le rive che scapa[2] e che se perde?
L'è un vagabondo che no g'à mai casa,
l'è un fosseto[3] che passa e che discore,
tra du rosari freschi che se basa.
