IV.
Dentro a un restel[1] gh'e un orto che se sconde,
tra 'na gran sesa[2] e tra du muri veci:
gh'è i pomidoro e gh'è do suche tonde
che se la va contando[3] co i radeci.[4]
Zo da un sentier fato de sassi e a onde,
va verso 'na fontana un par de seci,
che in meso al verde i sluse e i se confonde
ciari e lustradi ben come du speci.
El sol prensipia a bàtar de traverso,
e un s-ciapo[5] de oseleti i passa e i canta,
cascando in sima a un albareto perso.
Mi camino pensando drio a un mureto,
dove che trovo piturà 'na santa,
soto a 'na rama che ghe fa baeto.
