Eco ’na strada proprio poareta,
dove ch’el sol no va mai star de casa.
In mezo ai sassi spurga ’na fosseta,
che zo zo ne la ciavega stravasa [2].
Da la finestra guarda ’na gobéta
piena de fredo, e arente, che se basa,
tacade a un scuro [3], drento a la gabieta,
do passare malade su ’na stasa.
Soto una porta scura scura scura
Gh’è el savatin [4] che bate su le sióle
e una gatina piena de paura.
Gh’è de le strasse [5] a l’aria che se suga,
e zo, par tera, a far le capriòle
gh’è du mostri rachitici, che zugo!
Berto
Máuco [6] è l’inverno co i so rigori,
El vento supia, gh’è un fredo can;
Un «mostro» core pien de dolori
Co un saco in spala, co ’l socolo ’n man.
T’el vedi ’n strada ch’el gira e gira
Sigando: spassa!.... spassacamin!....
La nebbia è fissa, el vento tira,
Tuto lu ’l trema, pôro putin!
'Anco el vestido calisinado [7],
Nero maciado ― lustro de ontisso,
L’è lì stremisso ― tuto giassado....
E mi, a vardarlo, me fa pietà.
E ’l desgrassiado, el gira e gira....
— Féghe, ve prego, la carità! —
Giovanni Rovati
- ↑ È il primo sonetto di quel capolavoro di Berto Barbarani che è intitolato: «I pitochi».
- ↑ ciavega è la galleria per lo scolo delle acque; l'acqua si riversa giù dalla chiavica.
- ↑ scuro: imposta, griglia.
- ↑ savatin: ciabattino;
- ↑ stracci o biancheria di bucato, vecchia e sgualcita.
- ↑ Máuco, grande, arduo, forte; questa l’è máuca!: questa è grossa, madornale!
- ↑ calusinado: tutto sporco di fuliggine.
