LA VECETA...
Se incontro 'na veceta[1] par la strada
Co’ la sportina rota soto ’l brasso
E ’l fassolon in testa, vecio e strasso,
Che ’l sconde via, la còtola[2] sbregada,
Vao[3] so dal marciapiè, par darghe ’l passo,
E ’n te ’l me cor, me sento ’na strucada,
Penso, dentro de mi: che la sia stada
Qualche siora, de quele andade al basso?
E se la fusse nata ’na pitoca?[4]
Misaricordia, quanto tribolar,
Par poder 'vèrghe un pan, da trarse in boca!...
Ancò la g’à bisogno de ponsar,[5]
Ma, pora vecia, par magnar ghe toca,[6]
Co la sportina, andarsene a catar!
