che la nota, comare mia, che quel omo a casa el xe un vero despota, un tiran; nol fa che zigar che i ani xe cativi, che no bisogna consumar tante legne, tanto zucaro...
Cat. Fin qua me par che nol gabia certo torto.
Giul. Siora sì! Ma fora de casa nol fa che spendar in disnareti, in fragiete, mentre mi el me fa star a stechéto. Stamatina, la se figura, xe capità a casa quel Toni Sbrisi... la sà... quel sgionfón... quel muso da vinèla... Ben: i se ga combinà de far ancuo un disnar in compagnia de altri oto o diese amici; tuta zente che ghe ne tien un caratèlo in stomego. E in sto disnar ghe entra anca so mario.
Cat. Ah! xe impossibile. No pol esser. Oh! La aspeta un momento... Adesso capisso cossa che ga dito in
