par ciamar al camin la me fameia[1]
davanti al fogo a desgiassarse fora,
fin che intanto a la capa se ghe sveia
76serte rosarie che ò sentido ancora;
fin che la neve fora se indormensa
sora al tapeto, so al so ninsol;
fin che un fanal zo par 'na strada el pensa
80de restar impissà[2] manco che 'l pol.
O capa grande de sta casa vecia,
carga[3] de poesia e de paura,
pòrteme ancora qua pòrteme in recia
84la poesia de la to casa scura.
Torna co i ani indrio e torna ancora
a i tempi che anca mi trovava a spasso
quela gran Santa[4] che saltava fora
88da tutti i busi del so bel palasso;
Pagina:Poesie veronesi (Giovanni Ceriotto).djvu/80
Come che se vede
