El pensier
Gran bela cossa quela del pensar
senza che l'omo possa criticar!
gnissun mai torse podarà 'l piacer
de mètarghe comandi al mio pensier.
Penso e razono col çervelo mio
sensa che i omeni me diga adrio.
Rido col viso e me dimostro alegro?
sul me pianzente cuor l'umor xe negro.
Vedo una bela dona, un bel tesoro,
(che mia muger no senta) e mi l'adoro.
L'adoro e l'amo senza dirghe gnente
e de sto fato a scuro xe la zente.
Gran bela cossa quela del pensier;
la megio roba che se possa aver.
