Ma siór si, mo', che, pardiána,
mentre zogie avér credeva
m'à toca la cossa strana
che nissún no la voleva!
E ricordo che un bel toco
so' restà piutosto mal:
finchè pò, zà, tuto el bloco
xe finído int'un canál.
Ani e ani xe passà
da l'afár de quel cassón,
epúr mi no so' cambia:
pesto ancora del matón;
spezialmente, letór mio,
quando ai versi coro drio:
ma xe questo el mio destín...
vardarò de péstar fin.
