3 El primo mestier che go imparà Giorgio Baffo XVIII Soneti Giorgio Baffo, Poesie. A cura di Piero Del Negro. Mondadori, 1991
Testo cartaceo
<dc:title>El primo mestier che go imparà</dc:title> <dc:creator opt:role="aut">Giorgio Baffo</dc:creator> <dc:date>XVIII</dc:date> <dc:subject>Soneti</dc:subject> <dc:rights><a href="http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.it">CC BY-SA 3.0</a></dc:rights> <dc:rights><a href="http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html">GFDL</a></dc:rights> <dc:relation></dc:relation> <dc:identifier>//vec.wikisource.org/w/index.php?title=El_primo_mio_mistier_che_go_impar%C3%A0&oldid=44756</dc:identifier> <dc:revisiondatestamp>20110515155845</dc:revisiondatestamp> //vec.wikisource.org/w/index.php?title=El_primo_mio_mistier_che_go_impar%C3%A0&oldid=44756 20110515155845
El primo mestier che go imparà Giorgio Baffo
XVIII secolo
Sto testo el xe conpleto, ma el gà ancora da vegner rileto.
|
El primo mestier che go imparà
|
|
Edission original:
|
Giorgio Baffo, Poesie. A cura di Piero Del Negro. Mondadori, 1991
|
|
Fonte:
|
Testo cartaceo
|
El primo mio mistier che go imparà,
l'è stà menarme ben spesso l'osello,
e co maestro po so stà de quello,
4a cazzarlo in la mona m'ho provà.
E po pensando de no far peccà,
go rotto el culo a un grazioso puttello,
quello m'ha parso, ch'el sia un gusto bello,
8perchè più fresco, e stretto là son stà.
La mona, a dir el vero, è un gusto grando;
saria un beccofottù, se me lagnasse,
11ma el culo è salutar de quando in quando.
Meggio assae della cassia, e del rabarbaro,
el sarave per quelli, che no cagasse,
14meggio dei lavativi, e cremor de tartaro.